Technologie dostępu do Internetu
1. PON (Passive Optical Network – Pasywna Sieć Optyczna)
Jak działa:
- Internet jest dostarczany światłowodem od operatora do klientów.
- Między centralą operatora (OLT) a abonentami (ONT/ONU) nie ma aktywnych
urządzeń – tylko pasywne splittery optyczne, które dzielą sygnał. - Jedno włókno światłowodowe jest współdzielone przez wielu użytkowników.
Najczęstsze odmiany:
- GPON – do 2,5 Gb/s pobieranie, 1,25 Gb/s wysyłanie
- XG-PON / XGS-PON – do 10 Gb/s
- 10G-PON, 25G-PON – nowsze generacje
Zalety:
bardzo wysokie prędkości
niskie opóźnienia
duża niezawodność
brak urządzeń aktywnych po drodze (mniej awarii)
Wady:
pasmo współdzielone między użytkowników
kosztowna budowa infrastruktury
2. ETTH (Ethernet To The Home)
Jak działa:
- Do każdego abonenta prowadzony jest dedykowany światłowód lub skrętka Ethernet.
- Połączenie realizowane jest w topologii punkt–punkt (każdy klient ma własny port w przełączniku).
Charakterystyka:
- Najczęściej spotykane w sieciach osiedlowych i lokalnych ISP.
- Prędkości zwykle: 100 Mb/s, 1 Gb/s, 10 Gb/s.
Zalety:
brak współdzielenia pasma
bardzo stabilne i przewidywalne prędkości
prosta diagnostyka problemów
Wady:
większe zużycie portów i włókien po stronie operatora
trudniejsza skalowalność przy dużej liczbie klientów
3. HFC (Hybrid Fiber-Coaxial – Hybrydowa Sieć Światłowód–Koncentryk)
Jak działa:
- Światłowód biegnie do węzła dzielnicowego.
- Ostatni odcinek do klienta realizowany jest kablem koncentrycznym (jak w telewizji kablowej).
- Wykorzystuje standard DOCSIS.
Standardy DOCSIS:
- DOCSIS 3.0 – do ~1 Gb/s
- DOCSIS 3.1 – do kilku Gb/s
- DOCSIS 4.0 – przyszłościowy, bardzo wysokie prędkości
Wady:
pasmo współdzielone
wyższe opóźnienia niż światłowód
podatność na zakłócenia